Crispijn Lingmont, GZ-psycholoog

Toen ik 15 jaar geleden net begon als psycholoog deed ik eerst hard mijn best om er voor te zorgen dat mensen beter in hun vel kwamen te zitten. Als dat lukte voelde ik me opgelucht, en dit leek mij dan ook het meest geschikte moment om af te ronden. Immers, op verschillende manieren leerde ik dat reductie van klachten nou eenmaal de gewenste uitkomst van therapie was. Eind goed, al goed, nietwaar?

Ergens in mijn achterhoofd knaagde de vraag natuurlijk wel of de mensen die ik had gezien beter in staat waren om hun moeilijke stemmingen voortaan om te buigen. Daarnaast merkte ik dat de technieken die ik mensen leerde maar beperkt zelf gebruikte en er dus van practice what you preach bepaald geen sprake was. Bovendien viel het me op dat psychische worstelingen onvermijdbaar bleken, zowel in de feedback van de mensen die ik probeerde te helpen, als in mijn eigen leven. Als mensen niet opknapten tijdens therapie dan werd ik daar eerlijk gezegd een beetje ongemakkelijk van.

In 2019 startte ik in de praktijk van Jarl en Vanessa. Jarl had hier de stap genomen om een ACT groep op te starten, en hij moedigde mij aan om mee te komen doen in de groep. In deze groepen en dankzij de onmisbare uitleg van Jarl, sprong de vonk tussen ACT en mij definitief over. 

Wat mij betreft is de kracht van ACT dat het gaat over hoe wij als mens met het leven kunnen omgaan, dus dat het zo breed is. Dat het goed is om problemen op te lossen als dat kan, maar vooral dat ACT concrete vaardigheden geeft om om te gaan met problemen die niet op te lossen zijn. Hoe je kunt leren om je gedachten wat minder serieus te nemen. Of hoe het is om je emoties toe te laten, en toch kunt blijven doen wat je belangrijk vindt. Om contact te maken met het hier en nu vanuit een innerlijke veilige plek.